Jak powiedziałby poeta wiosna, wiosna.

Kwitną kwiatki już na łączkach,

bzykaja sie ptaszki na gałązkach.

W naszych sercach brzmi już słodka serenada.

Proszę Państwa, kiedyś w raju był sam Adam

jak to Biblia nam powiada.

Cisza, spokój był w tym rajskim świecie,

nikt nie słyszał o kobiecie.

Ledwie się zjawiła Ewa,

zaraz zjedli jabłko z drzewa.

Tak stracili raj jak wiecie -

zawdzięczamy to kobiecie.

Wnet ujrzeli w stroju braki,

więc po listki poszli w krzaki,

wszak te... rzeczy przykryć trzeba,

by nie zgorszyć władcy nieba.

Ewa łezkę uroniła,

wkrótce syna urodziła.

A mężczyźni nie ustają,

względy kobiet zdobywają,

ofiarują złoto, kwiaty, brylanty

i zaczęli robić kanty.

Proszę Państwa cóż w tym złego,

każdy szuka żebra swego.

Jednak wszyscy to przyznacie,

że wiele szczęścia na tym świecie

zawdzięcza się wciąż kobiecie.

Z okazji Dania Kobiet

Róża Baranowska

POCHWAŁA SZLACHETNEJ ZGODY

Czemu to ludzie gniewni są na ludzi?

Czemu w ich sercach stale gniew się budzi?

Czemu na usta wciąż złe słowo wchodzi?

Czemu w nas niechęć mocniejsza niż podziw?

Czemu skłóceni milczymy jak groby?

Czemu nie chcemy wysłuchać skrzywdzonej osoby?

Bo tam gdzie są swary, nienawiść i pycha,

czy Bóg może kochać takiego człowieka?

Czy z nami zasiądzie do wspólnej wieczerzy

kiedyśmy skłóceni, albośmy nieszczerzy?

Chroń nas Panie Boże od gniewu, nienawiści i pychy, byśmy zgodnie żyli na tym świecie lichym.

Autor: Róża Baranowska